http://www.youtube.com/watch?v=MArF8wTFy7k

W tamtej chwili wydawało się, że rośnie nam nowy bohater i chyba faktycznie tym bohaterem był, ale długo się tym statusem nie nacieszył – w 2007 roku odszedł z Dortmundu do Racingu i chyba właśnie w tym momencie spadł ze schodów do wielkiej kariery, a w zasadzie to wyjebał się twarzą o podłogę. W Hiszpanii w 34 meczach, strzelił oszałamiającą liczbę 4 bramek. No cóż, przygody piłkarzy z klubami układają się różnie, więc Smolarek postanowił poszukać szczęścia w Anglii i jak się pewnie, moi kochani, domyślacie – również tam mu nie wyszło – 12 występów i bilans bramek – zero. Nie chcę być nieskromny, ale moja przydatność dla Boltonu mogłaby być podobna.

Dalej leciał w dół już w takim tempie, że chyba ciężko to zrozumieć – trafił do greckiej AO Kavali (15 spotkań, 3 gole), ale i tam szczęścia nie znalazł, więc trafił do Polonii Warszawa. Polowanie na pieniądze Wojciechowskiego wyszło mu znakomicie, ale polowanie na bramkę rywali – nieco gorzej (7 bramek, 23 mecze). Smolarek jednak nie odpuszczał i wyjechał na Katar – petrodolary to pewnie mocna motywacja, ale nawet ona nie pomogła naszemu już-nie-do-końca bohaterowi być skutecznym – 3 bramki w 10 spotkaniach. Facet, który w 2006 strzelał gole Portugalczykom, w 2011 nie potrafił sobie poradzić w lidze katarskiej.

A teraz? Teraz jak donosi Super Express, Smolarek jest zainteresowany powrotem do Polski i widziałby dla siebie miejsce w Legii. Gdyby zależało to ode mnie to widziałbym go w Legii tylko w kontekście kontrolera biletów, w najlepszym wypadku – roznoszenie napoi. Jest tylko jeden mały problem – w Legii zrobiono tyle błędów transferowych, że nie zdziwiłbym się, gdyby zdecydowali się na jeszcze jeden.

Jak donosi serwis pilkanozna.pl, selekcjoner zapytany o „Holy Goalie” odpowiedział: „- Trener Jacek Kazimierski poleci do Glasgow i spotka się z Arturem Borucem, z którym uzgodni jak ma wyglądać, kiedy przyjedzie na kadrę.”

Tak się zastanawiam co od Jacka Boruc może usłyszeć – fason garnituru w jakim ma się pojawić, fryzurę z jaką może się pojawić, a może jaki zarost jest dopuszczalny w kadrze Smudy. A może Kazimierski będzie wymagać od Boruca, aby ten w Polsce pojawił się trzeźwy? A może Boruc będzie zmuszony schudnąć kilka kilogramów, by stanąć między słupkami?

A tak poważniej – cieszy mnie taka postawa Smudy niezmiernie. Beenhakker był wobec niego totalnie niekonsekwentny i jak to zaowocowało w ostatnich eliminacjach wszyscy widzieliśmy. W tej kadrze na gwiazdorstwo i kiepską grę miejsca nie będzie. Na imprezy na zgrupowaniach kadry mam nadzieję też nie. To dobrze prognozuje, bo Smuda wbrew pozorom wprowadza do tej kadry profesjonalizm. Pełną gębą.

Najpierw polecam przeczytać felieton z ekstraklasa.net – http://ekstraklasa.net/news,23807,reprezentacyjna_targowica.htm – o ile mogę zgodzić się w dużej mierze z tym artykułem, to porównywanie Piotra Brożka do obrońcy Werderu, bo temu pierwszemu wyszedł jeden mecz przeciwko Barcelonie podchodzi pod żart. Ciężko też zgodzić się z tezą o tym, że Polacy błagają Boenischa o to by grał dla nas. To zwykła oferta, a gdyby w ten sam sposób parę lat temu błagali Podolskiego o grę z orzełkiem na piersi to gra mimo wszystko byłaby warta świeczki.

Sytuacja Boenischa jest w sumie prosta, ale jest to dylemat typu „Co się bardziej opłaca?”. No, bo z jednej strony w polskiej kadrze mógłby zagrać kilkadziesiąt występów (ma 22 lata), z drugiej mógłby zagrać w niemieckiej, ale nie wiadomo czy podoła konkurencji i ile minie czasu zanim wypadnie z obiegu. Patrząc tylko z tej perspektywy wybór jest oczywisty. Z drugiej jednak strony jest naciskany przez włodarzy Werderu i jest to zrozumiałe – w Bremie chcą mieć jak najwięcej reprezentantów Niemiec – ma to sporo plusów, od prestiżu i satysfakcji, przez marketing (gwiazdy przyciągają kibiców), na zwiększaniu doświadczenia kończąc. Jeśli Boenisch zadecyduje nie po ich myśli to może mu to nie wyjść na dobre w klubie.

To, że Boenisch jest nam potrzebny nie ulega wątpliwości – wobec kontuzji Wasilewskiego i nieubłagalnie starzejącego się Żewłakowa obrońców potrzebujemy na gwałt. A, że u nas obrońców nie ma, to trzeba szukać po drugiej stronie Odry.

Najpierw Legia – za sprawą Mięciela pokonali Ruch i zbliżyli się do niebieskich na odległość już tylko 1 punktu. Wygląda na to, że forma Mięciela wraca, a wraz z nią Legia wraca do gry – pytanie tylko o co, bo na walkę o mistrza jest już chyba trochę za późno, ale pożyjemy, zobaczymy. Najciekawsze wydarzenia działy się jednak na trybunach, a o okrzyku „Jeszcze jeden” i interwencji ochrony słyszała już cała piłkarska Polska – nie ma co się tutaj nad tym rozwodzić.

Zostajemy w Warszawie. Wojciechowski zwolnił kolejnego trenera – Duszana Radolsky’ego. Coby nie mówić, słusznie (po raz pierwszy Wojciechowski słusznie zwalnia trenera?) – wyniki Radolskiego były tak słabe, że obawiam się, że nawet ja mógłbym osiągnąć lepsze. Nowym trenerem ma być ktoś zza granicy, bo w Polsce podobno „nie ma kandydatów”. Przypominam, że bez pracy są m.in. Kasperczak czy Michniewicz, ale pies chyba nie tu jest pogrzebany. Na współpracę z Wojciechowski raczej żaden polski trener nie pójdzie.

Dania – Onyszko został zwolniony z FC Midtjylland za treści w swojej książce „Fucking Polak”, treści mocno kontrowersyjne. Nasuwają się 2 odpowiedzi – albo był tak beznadziejnie głupi, że nie przewidział skutków wydania takiej ksiązki albo postanowił zrobić sobie reklamę. No cóż, książkę pewnie sporo osób kupi. I tak przy okazji – z poprzedniego klubu, Odense, Onyszko poleciał po skandalu z zamknięciem żony w piwnicy.

Prasa jedna za drugą daje dupy zastanawiając się dlaczegóż to Smuda nie powołał Boruca? Osobiście nie wiem jednak, w jakim stopniu kontuzjowany bramkarz mógłby wzmocnić kadrę.

„Ja nawet nie wiem, gdzie on jest. Jeśli jest piłkarzem takiej klasy, jak twierdzi, to dlaczego nikt go nie chce? Trudno powołać zawodnika bez klubu.” – czyli krótko i na temat. Trudno się z tym nie zgodzić, wygląda na to,  że czas Smolarka w tej kadrze skończył się na Stadionie Śląskim, gdy strzelał bramki Portugalii. Potem było coraz gorzej.

Smolarka najpierw nie chcieli w Racingu Santander, potem pojawiła się możliwość gry w HSV, ale po testach z niego zrezygnowali. Biorąc pod uwagę to w jakiej sytuacji był klub z Hamburga (brak możliwości transferów, kontuzja kluczowego napastnika) to niezatrudnienie Smolarka doprowadza nas do prostego wniosku – na tę chwilę jest on po prostu chujowy.

I miejmy nadzieję, że póki tak jest to kadrę będzie mógł oglądać tylko w TV, pijąc Pepsi z swoim wizerunkiem.

Otóż nie ma co ukrywać, że jedynym realnym zagrożeniem dla „Franza” był Kasperczak, którego jednak dziwnym trafem opinia publiczna nie popierała tak jak tego pierwszego. Dlaczego? Zapomnieli ile Kasperczak osiągnął z Wisłą? Zapomnieli jakie doświadczenie reprezentacyjne ma ten facet? Większość zwolenników Smudy pamiętała tylko dwa ostatnie aspekty z życiorysu Heńka – spadek z Górnikiem oraz nieudaną przygodę z reprezentacją Senegalu. Jeśli chodzi o to pierwsze to zobaczymy jak Smudzie pójdzie w Zagłębiu Lubin, ale póki co zajmują ostatnie miejsce – pamiętajmy również, że w zasadzie Kasperczak przejął Górnik na późniejszym etapie niż Smuda Zagłębie. Z Senegalem jak było każdy pamięta – piłkarze tamtejszą reprezentację generalnie mieli w dupie – rzecz wydawałoby się nie do pomyślenia, ale przypominam o ukraińskich „wojażach” Majewskiego, Boruca i Dudki.

W najbliższych dniach pojawi się szerszy felieton na temat rywalizacji na linii Smuda vs. Kasperczak oraz kilka słów o innych kandydatach. Nie jestem jednak niezadowolony, bo PZPN mógł nas jednak zaskoczyć utrzymaniem Majewskiego na stanowisku albo inną „perełką”. Oni jednak w stopę sobie nie strzelili.

Take Our Poll


SAM MECZ

Mecz był wprawdzie wyrównany, ale z lekkim wskazaniem na Wisłę – tworzyli bardziej klarowne sytuacje, szczególnie niezłe miał Małecki, ale bośniacki golkiper „Kolejorza” stał za każdym razem na wysokości zadania. Do tego dochodzi błąd arbitra w polu karnym Lecha – Wisła powinna dostać jedenastkę, sędzia jednak jej nie odgwizdał. Przed meczem nic nie wskazywało na to, że Lech wygra, a to głównie z powodu tego, że w zasadzie oprócz Lewandowskiego nie mieli żadnej siły ofensywnej – gdyby „Lewy” doznał pechowej kontuzji to w zasadzie formacja gospodarzy kończyłaby się na linii pomocy. Wisła ma bardziej okazałą ofensywę i nie ma co do tego wątpliwości – jeśli nie uda się przyprowadzić Rengifo do porządku to w Poznaniu będą mieli problem. Standardowo zaprezentował się Łobodziński, który pokazał to co do czego nas przyzwyczaił – cholernie niski poziom. Za krótkie nogi, na ekstraklasowe progi – chciałoby się rzec, a już na pewno na reprezentacyjne. Jeśli ma się takich zmienników jak „Łobo” to nie ma się ich wcale.

SYTUACJA OBU EKIP

Lech po bardzo wyrównanym meczu dał radę pokonać Krakowian – jest to pierwsza ligowa porażka Wisły w tym sezonie, z kolei dla Lecha był to mecz dużo lepszy niż ten z Legią. Przełom? Moim zdaniem – przypadek przy pracy. Ciężko uwierzyć w to, że Wisła nagle zacznie przegrywać, a Lech wróci do gry jak za Smudy – nie oszukujmy się, nawet najlepszym zdarza się przegrać kilka spotkań w sezonie i o ile nie są to mecze u siebie z ligowym przeciętniakami – nie ma w tym zupełnie nic złego. To, że Wisła problemów z zdobyciem mistrzostwa w tym sezonie nie może mieć (choć wynika to raczej z fatalnej postawy konkurentów) było wiadome już od kilku tygodni, ale nikt raczej nie wierzył, że sztuka ta uda się bez porażki. Sytuacja Lecha jest zupełnie inna i tutaj nawet Liga Europejska stoi pod dużym znakiem zapytania – „Kolejorz” gra w kratkę. Wygląda na to, że o ile wyrzucenie Smudy było konieczne (ale o tym więcej może w przyszłości), o tyle należało znaleźć lepszego następcę.

CO BY BYŁO, GDYBY…?

Remis w zasadzie nic by nie wyjaśniał. W Krakowie powiedzieliby „No, nie udało się wygrać.”, w Poznaniu „Walczyliśmy, walczyliśmy, jeden punkt jest dobry.”, ale w tabeli nawet by nie drgnęło. Za to gdyby Wisła wygrała to dwie sprawy stałyby się jasne – Wisła praktycznie byłaby już mistrzem kraju, a Zieliński na stanowisku nie dotrwałby nawet przerwy zimowej. Oczywiście Wisła i tak w końcu mistrza zdobędzie, a w Lechu w końcu zorientują się z jakim trenerem mają do czynienia, ale daje to mu jeszcze trochę czasu – gdyby z Wisłą przegrał wszystko byłoby jasne. Jednak, jak głosi stare powiedzenie „Co się odwlecze, to nie uciecze”. Od zimy, najpóźniej od przyszłego sezonu Zieliński będzie oglądał jedenastkę Lecha co najwyżej w telewizji. Nowy kandydat? Stawiałbym na Kasperczaka, ale jak będzie zobaczymy – „Zielu” trochę czasu jeszcze ma i na rynku trenerskim sporo się może zmienić.

O środowej porażce z Słowacją pisać nie zamierzam – wszystkie możliwe media opisały ten kabaret tak dogłębnie i szczegółowo, że ciężko cokolwiek tutaj dodawać. Popularny jest również ostatnio temat bojkotu PZPN-u i o tym dzisiaj będzie mowa.

Zacznijmy od nutki historii – dawno, dawno… a w zasadzie to trochę dawno temu, na kontynencie zwanym Australią futbol wyglądał tak źle jak obecnie w Polsce. Dość powiedzieć, że futbol stał w miejscu – on się cofał. Nie mogło być jednak inaczej, skoro Australia w meczach „o stawkę” rywalizowała z takimi zespołami jak Tahiti, Fidżi czy Samoa Zachodnim – jedynym liczącym się rywalem mogła być Nowa Zelandia, ale granie od czasu do czasu jednego meczu na poziomie to zdecydowanie zbyt mało – futbol wówczas tonął, a kolejne próby ratowania go przez ludzi z zewnątrz związku kończyły się na niczym – każda ingerencja rządu w związek kończyła się groźbami FIFA (skąd my to znamy?). Był jednak pewien facet, który już od lat 70. walczył z działaczami i głęboko wierzył, że australijską piłkę da się zrewolucjonizować i… pewnego dnia – udało się. Johnny Warren, bo o nim mowa, w końcu doczekał się „dnia zwycięstwa” – w 2003 roku federacja australijska zbankrutowała i rozpoczęto budowę piłki w tym kraju od nowa. Na efekty nie trzeba było długo czekać – w 2006 roku kadra tego kraju nie tylko zagrała na mistrzostwach w Niemczech, ale udało się nawet wyjść z grupy. Niemożliwe stało się faktem, choć Warren swojego zwycięstwa dokonał post mortem – dwa lata wcześniej zmarł na raka. Życie Warrena to temat na książkę, ale to zostawię komuś innemu.

Przenieśmy się teraz na półkulę północną naszego globu, do kraju, którego reprezentacja przez ostatnie 2 lata nie podołała takim „potęgom” jak Słowacja, Słowenia czy Irlandia Płn., kraju w którym na rozgrywki juniorów przeznacza się mniej niż na delegacje dla działaczy związku, a którego prezes zarabia 50 tys. złotych, gdy poprzednik zarabiał o wiele mniej – witamy w Polsce. Kilka tygodni temu przelała się czara goryczy i wszyscy kibice, ponad wszelkimi podziałami, stanęli razem przeciwko ludziom, którzy odpowiadają za obecny stan polskiej piłki – na tę chwilę ponad 215 tys. kibiców zarejestrowało się na stronie „Koniec PZPN”, a w środę chorzowski stadion świecił pustkami. Pozornie wydawać mogłoby się, że taki protest nic nie da, ale jest jednak pewne światełko w tunelu. O ile pod adresem ul. Bitwy Warszawskiej 1920 r 7 w Warszawie nie znajduje się kopalnia złota, to PZPN nie jest taki autonomiczny – zwłaszcza przy takich kwotach pensji, delegacji i premii – bez sponsorów jest niczym. I tu dochodzimy do meritum.

Wizurnek PZPN-u jest tak nadszarpnięty, że kolejni sponsorzy, jedni za drugim, wycofują się z współpracy z tym związkiem – Śnieżka, wprawdzie wydała oświadczenie, w którym oddziela reprezentację od PZPN (swoją drogą, oni nie wiedzą na co idą ich pieniądze czy mają nas za idiotów?), ale kolejne firmy w obawie o wizerunek podejmują radykalne działania:
„Sponsorowanie polskiej reprezentacji w obecnych warunkach nie przynosi spółkom Compensa spodziewanych korzyści biznesowych, to jest nie wspiera budowania pozytywnego wizerunku naszej marki. W związku z tym do momentu zakończenia trwającej obecnie umowy sponsorskiej logo naszych spółek nie będzie prezentowane podczas meczów reprezentacji Polski w piłce nożnej” – oświadczenie Compensy.

Z współpracy wycofał się również Bank Zachodni WBK, a sponsorzy strategiczni czyli Orange i Kompania Piwowarska wyraziły swoje zaniepokojenie napięciem na linii kibice – PZPN. Wprawdzie do końca umów, działacze mogą spać spokojnie, ale o nowe może być ciężko – jedyną możliwością tego, aby ktoś zaryzykował w tak poważny sposób swój wizerunek jest ewentualny sukces na EURO – wówczas atmosfera wokół reprezentacji się poprawi, a „leśnym dziadkom” uratuje to stanowiska. Jeśli z kolei na EURO wypadniemy słabo to PZPN może podzielić los „kolegów” z Australii – czego cholernie bym sobie życzył. Wynik na EURO może równie dobrze, jednak nie mieć wpływu na sytuację PZPN-u – wiele również zależy od atmosfery wokół polskiej piłki w 2012 roku. Mamy jeszcze trzy lata, a znając nasz rodzimy futbol oznacza to pewnie kilka afer korupcyjnych – ciężko jednak prorokować. PZPN będzie również mniej nietykalny – argument, że stracimy EURO będzie już niezbyt aktualny, no chyba, że Grzesiek Lato z Antkiem Piechniczkiem załatwią nam organizację tej imprezy w 2016 roku .

Przebieg tych eliminacji oraz miejsce na którym się znajdujemy nie pozostawiają złudzeń, że nasz rodzimy futbol jest w fatalnej sytuacji – jeśli zostajemy wyprzedzeni przez takie „futbolowe firmy” jak Słowenia, Irlandia Północna czy Słowacja, a jedyną ekipą jaką wyprzedzamy jest San Marino to prognozy na przyszłość nie mogą wyglądać za różowo. Fakty są takie, że dostaliśmy bardzo łatwą grupę i wydawało się, że walka o pierwsze miejsce stoczy się pomiędzy „Biało-Czerwonymi” i reprezentacją Czech. Rzeczywistość jednak okazała się inna i w sobotę stoczyliśmy pojedynek o jakże prestiżowe czwarte miejsce, chociaż Czesi mają jeszcze szansę wskoczyć wyżej. Wprawdzie ze Słowacją zagramy dopiero dzisiaj, ale na dzień dzisiejszy wszystko wskazuje na to, że jedyną drużyną z którą wygraliśmy dwumecz jest San Marino – w meczach z innymi przeciwnikami wygraliśmy do tej pory 1 mecz, a wszystkie wyjazdy kończyły się porażką.

Dzisiaj czeka nas mecz o tak zwany „honor” – w takich meczach lubiliśmy sprawiać niespodzianki, chociaż osobiście wolałbym, aby spotkań o honor było jak najmniej. Wszyscy pamiętają, gdy w meczu o nic przeciwko Stanom Zjednoczonym nasi kopacze nagli przypomnieli sobie jak się gra w piłkę i wygrali z Yankeesami. Podobnie było cztery lata później, gdy po fatalnej inauguracji z Ekwadorem i pechową porażką z Niemcami, nasi pokonali Kostarykę. Na boiskach w Austrii nie wyszedł nam nawet mecz o honor, chociaż wówczas przy korzystnym układzie dało się jeszcze awansować – to może wyjaśnia, dlaczego nam ten mecz nie wyszedł.

Prognozy na dziś różowe nie są – Słowacy grają z nożem na gardle, a to oznacza, że aby nie zniweczyć dwuletniego wysiłku zrobią wszystko, by zdobyć 3 punkty. W wyniku bojkotu kibiców na 47-tysięcznym Stadionie Śląskim będzie 5-7 tysięcy widzów, a to oznacza, że na dobrą atmosferę nie ma co liczyć – trudno się temu dziwić, skoro nasza reprezentacja prezentuje taki poziom. Oprócz tego, mecz postanowiła zbojkotować pogoda, co zresztą każdy widzi za oknem – może zamiast grać ze Słowakami w piłkę, nasi powinni zaproponować im wojnę na śnieżki? Na pewno, wówczas zwiększyłyby się nasze szanse na zwycięstwo.